Սլավիկ Չիլոյան  | 1940-1975թթ., Հայաստան * Ուրիշ ինչի՞ նմանեցնեմ երկնային արքայությունը:Հիսուս Քրիստոս Կյանքը ծխախոտ է,մարդը` թունդ ծխող.միայն նրանից հեռանալիս էերևում նրաավելորդությունը,իսկ ծխախոտի դեմ պայքարողմիակ ու հիանալի բժիշկըխաչվելով անգամչփրկեց մեզ,որովհետև կյանքը ծխախոտ է,մարդը` թունդ ծխող,իսկ այս աշխարհումամենաքաղցր բանըթույնն է,երբ այն տրվում էմանր դոզաներով: *Տղան ընդամենը...

Արտ գրակ                                                ԱԱթհարվավեդաԱլեխանդրա ՊիսարնիկԱլեն ԳինսբերգԱլիռեզա ԼաբեշԱհմադ ՇամլուԱնիզ ԿոլցԱնդրեյ ՏարկովսկիԱնտոն ՉեխովԱրամ ՍարոյանԱրթյուր Ռեմբո ԲԲեթ ՀարթԲիլլի ՔոլինզԲորիս Վիան ԳԳաբրիել Գարսիա ՄարկեսԳերթրուդ ՍտայնԳիյոմ ԱպոլիներԳյունթեր Գրաս ԴԴանա...

Բորիս Վիան | 1920-1959թթ., Ֆրանսիա * Ես կմեռնեմ ողնաշարի քաղցկեղից Դա կլինի մի ահավոր իրիկուն Պայծառ ու տոթ, բուրումնալից, հեշտագին Ես կմեռնեմ փտախտից Դեռ քիչ հայտնի բջիջներից մի քանի Ես կմեռնեմ սրունքներս պոկոտված Հսկա անցքով խուժած հսկա առնետից Ես կմեռնեմ վիրահատված հարյուր տակ Լուրթ երկինքը...

Ֆոտոշարք ծխախոտով *Կյանքը ծխախոտ է,մարդը` թունդ ծխող.միայն նրանից հեռանալիս էերևում նրաավելորդությունը,իսկ ծխախոտի դեմ պայքարողմիակ ու հիանալի բժիշկըխաչվելով անգամչփրկեց մեզ,որովհետև կյանքը ծխախոտ է,մարդը` թունդ ծխող,իսկ այս աշխարհումամենաքաղցր բանըթույնն է,երբ այն տրվում էմանր դոզաներով: Սլավիկ Չիլոյան                      ...

Բորիս Վիան | 1920-1959թթ., Ֆրանսիա ԴԻՆԳՈ ՎԱԼՍԸ Հորինեցի քեզ համարԵս մի վալս այնպիսիՈր էլ ոչ ոք չի երգիՑանկացա որ մինչև վերջՎալսիս ընթացքում լինիՈւտել-խմել և ահաԱրդյունքը նրաՎալս` մի աթոռի նստածԿարկատելիս գուլպաներՎալս այն ելակի տեսքովՈր ուտում են մատներովՎալս արծաթե թեփուկովՆման փոքրիկ մի ձկանՎալս թռչունների համարՎալս նրբերշիկի համարՎալս...

Փողոցի շները միշտ փողոցներում չեն մահանում | ֆոտոշարք Այնպես խաղաղ էր դրսում,  այնքան ցուրտ, որ ոռնում էր մի շուն: Մոտեցա նրան ու հարցրի. շուն, ի՞նչ կա աշխարհում. ոչինչ, ասաց նա, տաք տեղ եմ փնտրում:  Սլավիկ Չիլոյան

Ասա կատվիդ անունը, ասեմ՝ ով ես դու | ֆոտոշարք «Գարուն» ամսագրի խմբագրությունում սովորական աշխատանքային օր էր, հանկարծ ներս մտավ Սլավիկ Չիլոյանը, խմած էր, գրկել էր փողոցի մի քնձռոտ կատու, – հիշում է գրականագետ Ալեքսանդր Թոփչյանը, – թե` այս կատվին բերել եմ, որ աշխատանքի ընդունեք. սոված...